യോഹ. 19:26-27 യേശു തന്റെ അമ്മയും താൻ സ്നേഹിച്ച ശിഷ്യനും നില്ക്കുന്നത് കണ്ടിട്ട്: സ്ത്രീയേ, ഇതാ, നിന്റെ മകൻ എന്ന് അമ്മയോടു പറഞ്ഞു. പിന്നെ ശിഷ്യനോട്: ഇതാ, നിന്റെ അമ്മ എന്നും പറഞ്ഞു. ആ നാഴികമുതൽ ആ ശിഷ്യൻ അവളെ തന്റെ വീട്ടിൽ കൈക്കൊണ്ടു.
ഓഫീസ് മുറിയിൽ തിരക്കിട്ട് എൻ്റെ ജോലികൾ തീർക്കാൻ ശ്രമിക്കുകയായിരുന്നു ഞാൻ. ഡെഡ്ലൈൻ അടുത്തതുകൊണ്ട് നല്ല സമ്മർദ്ദമുണ്ടായിരുന്നു. അതിനിടയിലാണ് എൻ്റെ മൊബൈൽ ശബ്ദിച്ചത്. അടുത്ത വീട്ടിൽ ഒറ്റയ്ക്ക് താമസിക്കുന്ന പ്രായമായൊരു മനുഷ്യനുണ്ട്. അദ്ദേഹമാണ് വിളിക്കുന്നത്. ഈ മാസത്തെ കറൻ്റ് ബില്ല് ഒന്ന് ഓൺലൈനായി അടച്ചുകൊടുക്കാമോ എന്ന് ചോദിക്കാനാണ്. പണികളുടെ തിരക്കിനിടയിൽ ഈയൊരു അലോസരം കൂടിയായപ്പോൾ പെട്ടെന്ന് എന്നിലൊരു ഈർഷ്യയാണ് ആദ്യം ഉണ്ടായത്. പക്ഷേ, മറുപടി പറയാനായി ഞാൻ മുഖമുയർത്തിയപ്പോൾ എൻ്റെ കണ്ണുകൾ നേരെ പതിച്ചത് എനിക്ക് മുന്നിലിരിക്കുന്ന ആ ചെറിയ ഫലകത്തിലേക്കാണ്. അതിൽ ഇപ്രകാരം എഴുതിയിരുന്നു: "Be like Him" (യേശുവെപ്പോലെ ആകുക).
ഒരു നിമിഷം എൻ്റെ ഈർഷ്യയെല്ലാം കെട്ടടങ്ങി. വേഗം തന്നെ ഞാൻ ആ ബില്ല് അടച്ചുകൊടുക്കുകയും വിവരം അദ്ദേഹത്തെ വിളിച്ച് പറയുകയും ചെയ്തു. ഫോൺ വച്ചശേഷം ഞാൻ കസേരയിലേക്ക് ചാരികിടന്ന് ആ ഫലകത്തിലേക്ക് തന്നെ കുറെ സമയം ഉറ്റുനോക്കിയിരുന്നു.
അന്ന മരിച്ചുകഴിഞ്ഞാണ്, ഞാൻ ആ ഫലകം എൻ്റെ ഓഫീസ് മുറിയിൽ എനിക്ക് മാത്രം കാണാൻ സാധിക്കുന്ന രീതിയിൽ കൊണ്ടുവന്ന് വെച്ചത്. അന്ന എൻ്റെ സണ്ടേസ്കൂൾ വിദ്യാർത്ഥി ആയിരുന്നുവെന്ന് മാത്രമല്ല അവളുടെ വിവാഹശേഷം ഞങ്ങൾക്ക് വളരെ പ്രിയപ്പെട്ട ഒരു കുടുംബമായിരുന്നു സുജിത്തിൻ്റെയും അന്നയുടെയും കുടുംബം. അന്നയുടെ അവസാന നിമിഷങ്ങൾ എന്റെ ഓർമ്മകളിൽ ഇന്നും ഒരു നീറ്റലായി അവശേഷിക്കുന്നു. മരണക്കിടക്കയിൽ അവൾ അനുഭവിച്ച വേദനയുടെ കാഠിന്യം എനിക്കറിയാമായിരുന്നു. പക്ഷേ, ആ വേദനകൾക്കിടയിലും അവളുടെ മുഖത്ത് വിരിഞ്ഞ ശാന്തമായ പുഞ്ചിരി, മറ്റുള്ളവരോടുള്ള അവളുടെ കരുതൽ—അതൊന്നും എനിക്ക് മറക്കാൻ കഴിയില്ല. അവളുടെ ജീവിതം എന്നുമെനിക്കൊരു അത്ഭുതമായിരുന്നു.
ബാല്യം മുതലേ പ്രായത്തിനപ്പുറമുള്ള ഒരു പക്വത കാട്ടിയിരുന്ന ഒരു കുട്ടിയായിരുന്നു അന്ന. കൂട്ടുകാർ കളികളിൽ മുഴുകുമ്പോൾ, അവൾ ചിലപ്പോൾ സ്കൂൾ മുറ്റത്തെ ഒരു മൂലയിൽ, സങ്കടപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന ഏതെങ്കിലും കുട്ടിയുടെ കൂടെയായിരിക്കും. മറ്റുള്ളവരുടെ സങ്കടങ്ങൾ, അവർ പറയാതെ തന്നെ അവൾ മനസ്സിലാക്കിയിരുന്നു. അവൾക്കത് വെറുമൊരു സഹതാപമായിരുന്നില്ല, അതവളുടെ സ്വാഭാവികമായ ഒരു പ്രതികരണമായിരുന്നു. ആർക്കെങ്കിലും ഒരു ചെറിയ ഉപകാരം ചെയ്യാൻ കഴിഞ്ഞാൽ, അവളുടെ കണ്ണുകളിലുണ്ടാകുന്ന തിളക്കം ഞാൻ പലപ്പോഴും ശ്രദ്ധിച്ചിട്ടുണ്ട്. അതവൾക്ക് വലിയ സന്തോഷമായിരുന്നു നൽകിയിരുന്നത്.
വളർന്നു വലുതായപ്പോൾ, വളരെ പെട്ടെന്ന് തന്നെ അവൾ തൻ്റെ കരിയറിൽ വലിയ നേട്ടങ്ങൾ കൈവരിച്ചു. നല്ലൊരു ഐ.ടി. കമ്പനിയിൽ ഉയർന്ന പദവി. എപ്പോഴും തിരക്കുകളായിരിക്കും. എന്നാൽ, ആ തിരക്കുകൾക്കിടയിലും അവൾ മറ്റുള്ളവർക്കായി സമയം കണ്ടെത്തി. അവളുടെ കൂടെ ജോലി ചെയ്യുന്നവരോട് മാത്രമല്ല, വഴിയിൽ കാണുന്നവരോട് പോലും അവൾ വ്യക്തിപരമായ ബന്ധം കാത്തുസൂക്ഷിച്ചു. വീടിനടുത്തുള്ള ജംഗ്ഷനിൽ പച്ചക്കറി വിൽക്കുന്ന ലക്ഷ്മിയമ്മയുടെ ഭർത്താവ് തളർവാതം പിടിച്ച് കിടപ്പിലാണെന്ന വിവരം അവൾക്കറിയാമായിരുന്നു. അവർക്ക് വേണ്ട മരുന്നുകൾ അവൾ തന്നെയാണ് പലപ്പോഴും വാങ്ങി നൽകിയിരുന്നത്. രാവിലെ പാൽ കൊണ്ടുവരുന്ന പയ്യൻ ഡിഗ്രിക്ക് പഠിക്കുകയാണെന്നും, അവന്റെ ലക്ഷ്യം സിവിൽ സർവീസ് ആണെന്നും അവൾക്കറിയാമായിരുന്നു. അവന് വായിക്കാൻ വേണ്ട പുസ്തകങ്ങൾ വരെ അവൾ സംഘടിപ്പിച്ചു നൽകി. എല്ലാവരുടെയും കാര്യങ്ങളിൽ അവൾക്ക് അതിയായ താല്പര്യമുണ്ടായിരുന്നു.
എല്ലാം ഭംഗിയായി മുന്നോട്ടുപോകുന്നതിനിടയിലാണ് അശനിപാതം പോലെ ആ വാർത്ത വന്നത്—അവൾക്ക് ക്യാൻസറാണ്. അതും അവസാന ഘട്ടത്തിൽ. ആദ്യം അവളൊന്ന് തകർന്നുപോയി. ഏതൊരു മനുഷ്യനെയും പോലെ ആ ഭയം അവളെയും ഗ്രസിച്ചു. പക്ഷേ, വളരെ വേഗം തന്നെ അവൾ യാഥാർത്ഥ്യവുമായി പൊരുത്തപ്പെട്ടു. പിന്നെ ഞാൻ കണ്ടത് അസാമാന്യമായ ഒരു സഹനശക്തിയാണ്. വേദനയുടെ ഏറ്റവും ഭീകരമായ ദിനങ്ങളിലും, അവളെ സന്ദർശിക്കാൻ വരുന്നവരെയെല്ലാം അവൾ ചിരിച്ചുകൊണ്ടാണ് സ്വീകരിച്ചത്. അവളെ ആശ്വസിപ്പിക്കാൻ വരുന്നവർ, അവൾ പറഞ്ഞുകൊടുക്കുന്ന വാക്കുകൾ കേട്ട് പലപ്പോഴും സ്വയം ആശ്വാസം കണ്ടെത്തിയാണ് മടങ്ങിപ്പോയിരുന്നത്.
ആശുപത്രി കിടക്കയിലും അവൾക്ക് മാറ്റമൊന്നുമുണ്ടായില്ല. തൻ്റെ അടുത്ത കിടക്കയിലുള്ള സ്ത്രീ, കീമോതെറാപ്പിക്കുള്ള പണം കണ്ടെത്താൻ ബുദ്ധിമുട്ടുന്നത് അവൾ എങ്ങനെയോ മനസ്സിലാക്കി. തൻ്റെ ചികിത്സയ്ക്കായി മാറ്റിവെച്ചിരുന്ന പണത്തിൽ നിന്നൊരു പങ്ക്, തൻ്റെ സുഹൃത്തുക്കൾ വഴി അവൾ അവർക്കായി നൽകി. അവളെ പരിചരിക്കാൻ വന്നിരുന്ന ഒരു നേഴ്സ്, മനസ്സിലെന്തോ വലിയ ഭാരവുമായാണ് ജോലി ചെയ്യുന്നതെന്ന് അവൾ പെട്ടെന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞു. അവരുമായി പതിയെ സംസാരിച്ച്, അവരുടെ തകർന്നുകൊണ്ടിരുന്ന കുടുംബബന്ധത്തെക്കുറിച്ച് മനസ്സിലാക്കി. വേദനകൾക്കിടയിലും അവൾ അവരെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു, അവർക്ക് വേണ്ട ഉപദേശങ്ങൾ നൽകി. അത് വെറുതെയായില്ല, ആ കുടുംബം യേശുവിലായി, അവരിന്നും സന്തോഷമായി ജീവിക്കുന്നു.
മരണത്തിന് തൊട്ടുമുമ്പുള്ള ആ ദിവസങ്ങളിൽ, അവളുടെ ചിന്ത മുഴുവൻ ഭർത്താവ് സുജിത്തിനെയും അവരുടെ രണ്ട് കുഞ്ഞുമക്കളെയും കുറിച്ചായിരുന്നു. അവൾ പോയിക്കഴിഞ്ഞാൽ സുജിത്ത് ഒറ്റപ്പെട്ടുപോകരുതെന്ന് അവൾക്ക് നിർബന്ധമുണ്ടായിരുന്നു.
അവൾ സുജിത്തിന്റെ കൈകൾ ചേർത്തുപിടിച്ച് അവനോട് പറഞ്ഞു: "സുജിത്തേ, ഞാൻ പോയാലും നീ ഒറ്റയ്ക്കല്ല. കുട്ടികളെ നോക്കാൻ എൻ്റെ സഹോദരി എപ്പോഴും കൂടെയുണ്ടാകും. അവളോട് ഞാൻ സംസാരിച്ചിട്ടുണ്ട്. പിന്നെ, നിന്റെ ആ പഴയ സുഹൃത്ത് വരുൺ... അവനുമായി ഈയിടെയായി നീ അകന്നുനിൽക്കുകയാണല്ലോ. ഞാൻ അവനെ വിളിച്ചിരുന്നു. നാളെ അവൻ വരും. നിനക്കൊരു കൂട്ടുവേണം. നീ തളർന്നുപോകരുത്." സ്വന്തം ജീവൻ്റെ അവസാന തുടിപ്പുകളിലും, തനിക്കേറ്റവും പ്രിയപ്പെട്ടവരുടെ ഭാവിയെക്കുറിച്ചുള്ള ആശങ്കയായിരുന്നു അവളിൽ മുഴച്ചുനിന്നത്.
അവൾ യാത്രയായി. അവളുടെ ശവസംസ്കാര ചടങ്ങിൽ പങ്കെടുക്കാൻ വന്നവരുടെ എണ്ണം കണ്ടപ്പോൾ ഞാൻ ശരിക്കും അത്ഭുതപ്പെട്ടുപോയി. പലരും സംസാരിച്ചത് അവളുടെ ഈ അസാധാരണമായ കരുതലിനെക്കുറിച്ചാണ്. രോഗത്തിന്റെ കൊടിയ വേദന അനുഭവിച്ചിട്ടും, എങ്ങനെയാണ് അവൾക്ക് മറ്റുള്ളവർക്ക് വേണ്ടി ഇത്രയധികം ചിന്തിക്കാനും ചെയ്യാനും കഴിഞ്ഞതെന്ന് ഓർത്ത് എല്ലാവരും അത്ഭുതം കൂറി.
അവിടെവെച്ച് സുജിത്ത് അവളെക്കുറിച്ച് സംസാരിച്ചു. അവൻ്റെ വാക്കുകൾ എല്ലാവരുടെയും ഹൃദയത്തിൽ തറച്ചുകയറുന്നവയായിരുന്നു.
"അവൾക്കെങ്ങനെ ഇതിന് കഴിഞ്ഞു എന്നത് എനിക്കും ഒരു അത്ഭുതമായിരുന്നു," സുജിത്ത് വിതുമ്പലോടെ പറഞ്ഞു. "അവസാന ദിവസങ്ങളിൽ, അതികഠിനമായ വേദന അവൾ അനുഭവിക്കുമ്പോഴും, മറ്റുള്ളവരുടെ കാര്യങ്ങൾ ചോദിച്ചറിയുന്നതു കണ്ട്, എനിക്കത് സഹിക്കാനായില്ല. ഞാനവളോട് ചോദിച്ചു, ഈ വേദനയ്ക്കിടയിലും എങ്ങനെ നിനക്കിതിന് കഴിയുന്നു എന്ന്."
സുജിത്ത് ഒന്ന് നിർത്തി, സദസ്സിനെ മൊത്തത്തിലൊന്ന് നോക്കി. അവിടെ സൂചി വീണാൽ കേൾക്കുന്ന നിശബ്ദതയായിരുന്നു.
"അപ്പോൾ അവൾ എന്നോട് പറഞ്ഞത്...", അവൻ തുടർന്നു, "യേശു കുരിശിൽ കിടന്നപ്പോൾ അനുഭവിച്ച വേദനയെക്കുറിച്ചാണ്. അത്രയും വലിയ യാതനകൾക്കിടയിലും, തനിക്കേറ്റവും പ്രിയപ്പെട്ട അമ്മയെക്കുറിച്ചും ശിഷ്യനെക്കുറിച്ചുമല്ലേ യേശു ചിന്തിച്ചത്? യേശുവിനെപ്പോലെ ആകുക എന്നതിനർത്ഥം, യേശു ചിന്തിച്ചതുപോലെ ചിന്തിക്കുക എന്നതാണ്. അതാണ് എൻ്റെയും ലക്ഷ്യം."
ആ വാക്കുകൾ അവിടെ കൂടിയിരുന്നവരുടെയെല്ലാം ഹൃദയങ്ങളിൽ ആഴത്തിൽ സ്പർശിച്ചു. മാനവജാതിയുടെ പാപഭാരം പേറി കുരിശിൽ കിടക്കുമ്പോഴും, സ്വന്തം വേദനകളെക്കാളുപരി സ്വന്തം അമ്മയ്ക്ക് ഒരു സുരക്ഷിതത്വം ഒരുക്കി കൊടുത്ത ആ സ്നേഹമാണ് അന്നയുടെ വാക്കുകളിലൂടെ അന്ന് അവിടെ വെളിപ്പെട്ടത്.
അന്ന മരിച്ചിട്ട് ഇപ്പോൾ ഒന്നര ദശാബ്ദത്തോളമായി. പക്ഷേ, അവളുടെ ജീവിതം ഇപ്പോഴും എനിക്കൊരു വലിയ വെല്ലുവിളിയായി, ഒരു ഉത്തേജനമായി നിലകൊള്ളുന്നുണ്ട്. പലപ്പോഴും എൻ്റെ സ്വന്തം പ്രശ്നങ്ങളിൽ ഞാൻ ഉഴലുകയും, അതേസമയം മറ്റുള്ളവരെ സഹായിക്കേണ്ടി വരികയും ചെയ്യുന്ന സാഹചര്യങ്ങളിൽ എനിക്ക് ഈർഷ്യ തോന്നാറുണ്ട്. എന്നാൽ ആ സമയങ്ങളിലൊക്കെ എന്റെ കാതുകളിൽ അവളുടെ ആ വാക്കുകൾ മുഴങ്ങും:
"യേശുവിനെപ്പോലെ ആകുകയെന്നാൽ യേശു ചിന്തിച്ചതുപോലെ ചിന്തിക്കുകയും യേശു പ്രവർത്തിച്ചതുപോലെ പ്രവർത്തിക്കുകയും ചെയ്യുകയെന്നതാണ്."
അതൊരു മന്ത്രം പോലെയാണ്. അപ്പോഴെൻ്റെ ഈർഷ്യയും സ്വാർത്ഥതയും എങ്ങോട്ടോ പോയ്മറയും. യേശുവിന്റെ ആ സ്നേഹം, ചുറ്റുമുള്ളവരിലേക്ക് പകരുന്ന ഒരു ചെറിയ ഉപകരണമാകാൻ ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നതും അതുകൊണ്ടുതന്നെയാണ്.
0 Comments